Page 172 - The Lun Yu in Latin
P. 172

第

      十     CAPUT QUARTUM DECIMUM - Hsien quaesivit
      四

      章         Tzŭ Lu  (1)   de viro perfecto quaerebat.

                Confucius dixit,
      憲                                                  (2)                          (3)

      問         “Si quis sapientiam Tsang Wu Chung  , liberalitatem Kung Ch'o  , fortitudinem
                                                       (4)
                                   (2)
                Pien Chuang Tzŭ  , artes Jan Ch'iu   haberet, et haec ritibus et musica excoleret,
      第
                appellari posset vir perfectus.”
      十
      四         Confucius addidit,

                “His temporibus aliter de viro perfecto res se habet. Si quis iustitiam cogitabit
                ubi lucrum viderit, vitam periclitabitur ubi alios in periculo viderit, nec verborum
                obliviscetur quas quovis vitae suae tempore locutus fuerit, et ille appellari posset vir
                perfectus.”

                     (1)   Discipulus

                     (2)   Praefectus civitatis Lu (魯)

                     (3)   Praefectus civitatis Lu, aliis Mêng Kung Ch'o (孟公綽)

                     (4)  Discipulus aliis Jan Yu (冉有)




            14. 子問公叔文子         (一) 於公明賈     (二) 、曰、信乎、夫子、不言、不笑、不取乎、公明賈對曰、以告
                者過也、夫子時然後言、人不厭其言、樂然後笑、人不厭其笑、義然後取、人不厭其取、

                子曰、其然、豈其然乎。


                孔子問公明賈公叔文子為人,說:「先生真的不說話、不笑、不取用財物?」

                公明賈答道:「告訴你的人言過其實。先生在適當的時候才說話,別人不厭惡他說

                話;快樂的時候才笑,別人不厭惡他笑;合義理的時候才取用財物,別人不厭惡他取
                用財物。」

                孔子說:「是嗎?是真的嗎?」


                     (一)  衛國官員,諡號「文子」。


                     (二)
                          衛國人

                Confucius Kung-Ming Chia   de Kung-Shu Wên Tzŭ   rogavit,
                                              (1)
                                                                         (2)
                “Estne verum quod hic ingenuus nec loquitur, nec surridet nec sumit?”

                Kung-Ming Chia respondit,
                “Qui hoc dicunt rem in maius vero tollunt. Ingenuus tantum ubi decet loquitur, eoque

                non reprobatur. Surridet tantum ubi felix est, eoque non reprobatur. Sumit tantum
                ubi licet, eoque non reprobatur.”




       172
   167   168   169   170   171   172   173   174   175   176   177